Levensloopregeling, het ontstaan en...: struisvogelmest stinkt, of Sociaal Akkoorddansen.
Tolbert, 16 november 2004 - Vreemde vogels, die sociale partners. Drie struisvogels die tot voor kort hun kop collectief in het zand staken, alleen wel ieder op een verschillende plek. Zo hoor en zie je lekker niets en hoef je ook niet te reageren op wat er in je omgeving gebeurt. Tenminste, als je niet verder kijkt dan je neus c.q. snavel lang is. De struisvogels echter merkten dat er links en rechts aan hun veren werd getrokken en dat het toch wel erg benauwd werd om steeds de kop in het zand te houden.
Nu het Sociaal Akkoord 2004 een feit is, kunnen de drie struisvogels hun nek niet ver genoeg uitsteken, om duidelijk te maken welk succes ze elk voor zich hebben bereikt. Iedereen voelt zich winnaar. Mooier kan het toch niet?
Waar het altijd om draait dat zijn de centjes. De overheid, de opperstruisvogel wil graag haar huishoudboekje, vooral in Europees verband, maar ook in wereldeconomisch perspectief kloppend hebben en houden. Concurrentiepositie, opkomende Verre Oosten economieën, individuele verantwoordelijkheden en mis-/gebruik van sociale voorzieningen zijn de afgelopen tijd de spiegels geweest waartegen en via welke het Kabinet met de buitenwereld heeft gesproken. Toen praten en luisteren samen gingen was de weg vrij voor een sociaal akkoord.
Met het Sociaal Akkoord krijgt ook de levensloopregeling zijn definitieve intrede. De boodschap: je moet blijven doorwerken tot 65 jaar en als je goed spaart binnen de levensloopregeling kun je ook al op 60-jarige leeftijd stoppen met werken. Verder worden zorg- en ouderschapsverlof en nog een paar andere rechten binnen de levensloopregeling gefrommeld. Het resultaat is dus een hoop struisvogelmest waarvan je op afstand al ruikt dat het geen frisse handel is. Het is dan ook de katalysator geworden van de tegenstellingen tussen sociale partners en als zodanig verworden tot een regeling die bestaat bij de gratie van die tegenstellingen. Maar voor hoelang?
De opperstruisvogel heeft twee mogelijkheden. Elk succes heeft zijn eigen prijs en bij veel succes is die prijs te hoog. Een te hoge prijs vindt de opperstruisvogel niet leuk en dus kan hij fiscale voordelen van de levensloopregeling laten vervallen. Dat geintje hebben we al vele malen zien gebeuren. Denk maar eens aan de respecterende(??) werking van pré Brede Herwaarderingpolissen of aan het strippen van de werknemersspaarregelingen.
De tweede mogelijkheid is dat de levensloopregeling helemaal geen succes wordt, of juist alleen een succes voor de veelverdieners. Zie daar de argumentatie om de levensloopregeling dan maar af te schaffen. Ook mest vergaat, zo reken maar.
Tenslotte de nieuwe WAO. De WAO wordt vervangen door de WIA die uit de regelingen met de veelzeggende afkortingen IVA en WGA bestaat. Als ik een werkgever was, dan zou ik vanaf 2006 een speciale BV oprichten waarin ik de ‘probleemgevallen’ te werk stel. Na verloop van tijd gaat die BV failliet en ben ik van mijn ‘probleemgevallen’ af. Prachtig toch? Niet echt, want creatieve ideeën met een ongewenst effect worden met reparatiewetgeving wel weer om zeep geholpen.
Toch heeft het gebekvecht tussen de struisvogels naar mijn mening ook nog positief nieuws opgeleverd. Met alle discussies rond pensioenleeftijd, VUT en prepensioen is het onderwerp pensioen weer gaan leven bij ons Nederlanders als noeste spaarders. Het werd anders ook wel eens tijd om ons bewust te worden van ons gezamenlijke potje van ruim € 500.000.000.000,= (vijfhonderdmiljard euro) aan gespaard pensioengeld. Toch raar dat we wel weten wat een liter diesel kost, maar niet weten hoe hoog ons toekomstige pensioeninkomen nu eigenlijk is?
Dick Mollema RPA
|
Barckemalaan 13, Tolbert
0594-519191